Tuesday, October 25, 2011

para kay em


para kang ulan
doon sa kanta ng bandang eraserheads
kaysarap mong pagmasdan
parang kang yung tsokolateng flat tops
hindi kita kayang pagsawaan
dahil sayo naniwala na ako kay nina
nang sabihin nyang
“love moves in mysterious ways”
dahil sayo tumibok ang puso ko
kasimbilis ng “superbass”





Monday, October 17, 2011

tomador ng ladies drink!

Thursday, October 6, 2011

dear gelpren,

ikaw yung mainit na kape sa isang maginaw at maulang umaga
yung rosas na langit sa tuwing hahalik ang araw sa gabi
yung samyo ng kamisetang ibinabad sa downy
ikaw yung pilantik ng mga tikladong umaawit ng malambing na musika
yung leche flan sa ibabaw ng special na halo-halo
yung palakpak sa dalampasigan ng mga along mapaglaro
ikaw yung maginhawang yakap ng malambot na kama
ikaw yung mainit na pakiramdam ng maliligayang alaala
ikaw yung usong hindi nalalaos
ikaw yung superherong hindi maigapos
ikaw yung pagibig na hindi magagapi

ikaw ang dahilan ng aking pagngiti.



Saturday, October 1, 2011

Fall in Love with an ACTIVIST.


Fall in LOVE with an activist because…

You could have the worst hair day of your life, he wouldn’t care…with his way of life, he’s had worse.
You won’t need to take her to a fancy restaurant, fine dining was never her thing…she would rather eat  with her hands in the company of farmers.
 You could shout at him all you want, he would just smile…he does it everyday..to assert for your rights.
 She doesn’t care if you’re rich or poor. After all, she does understand class struggle.
You can be frank about him, in fact, he would like that very much.
Criticism and self-criticism are second nature to him. He always wants to improve himself.
She isn’t afraid to make the first move. Don’t worry she’s no bimbo. 
It’s just that she believes in the equality of sexes. And she’s knows that women hold half the sky. 
When you have a fight, it’s never all your fault. He knows that partly, he was to blame. Because he is a dialectical materialist.
She’s never boring. As long as social injustice and inequality exists, you won’t run out of things to talk about.
She’s very good at sharing her life with someone. Maybe it has something to do with their practice of collective living.
Being articulate is a skill he has come to master. And he will have no trouble telling you how much he loves you.

P.S. There’s a catch. You should know that you’re not the only person who owns his heart. You share it with the poor, the sick, the hungry, and the opressed.
P.P.S. By the time you fall for an activist, give it a week or so, you’ll be an activist yourself. Because if you love and understand her, you would know it’s the right thing to do. 

- mula sa isang aktibistang guro

Tuesday, September 20, 2011

kumbucket kelangan mong mangelam?


dahil bahagi ka at apektado ka ng nagaganap sa lipunan. hindi ka basag na hollow blocks na nakatambak sa bakanteng lote. hindi ka bulaklak ng gumamela na dinidikdik at ginagawang pabula. hindi ka posteng nakatayo lang at iniihian ng mga lasing twing gabi. hindi ka bagay, lugar, hayop, pangyayari o pagkain dahil punyemas hindi naman ito pinoy henyo. 

tao ka. 

tao ka na may mata na siguro nama'y hindi bulag. may tenga na sana rin nama'y hindi bingi. may betlog na umuurong pag giniginaw sa gabi (kung lalaki ka). may damdaming malamang at dapat lang naman ay nasasaktan sa mga kabalintunaang nagaganap sa iyong bayan.

kung bakit dapat kayong makilahok sa malawakang protesta laban sa BUDGET CUT? simple lang, dahil minsan sa mga buhay ninyo ay itinaas nyo nang matuwid ang inyong kanang kamay ay sumumpa ng katapatan sa bayan. kabataan raw ang siyang pagasa ng bayan. pero paano mo aasahan ang mga kabataang walang matinong pinagaralan? EDUKASYON ANG PUNDASYON NG MATIBAY NA LIPUNAN. para hindi tayo nakasandal nang nakasandal sa mas malalaki at mapagsamantalang bansa. hindi tayo inuuto. hindi tayo hina-haras. hindi tayo pinagtatawanan.




kung hindi ka kikilos, wag kang magtataka kung sa mga susunod na taon ay hindi lang planking ang ipagbawal. baka bawal na rin mag-isip. pero pwede pa ring mangurakot, mandaya sa halalan, pumaslang ng aktibista at mang-massacre ng media nang walang pangamba.

tas bawal na rin mag-facebook. lagot na.

Friday, August 12, 2011

yung mga moment na wala ka nang ibang masasabi kundi putangina.

yung isa sa mga araw na ineexpect mong magiging maganda dahil alam mong patapos na naman ang isang linggo pero sa di mo maipaliwanag na pagkakataon, bigla ka na lang makikidlatan ng isang mabangis na kamalasan.


kung kelan naman puspusan ang pagtatrabaho mo para makaipon ng pamasahe pauwi ng pilipinas.
kung kelan naman marami kang mga bayaring hindi matapos-tapos.
kung kelan andami mong pinagiipunan.
kung kelan naman kakapa-full tank mo lang.

saka ka naman biglang masisiraan ng kotse. tangina naman. gastos na naman to.




Wednesday, August 10, 2011

i miss you.

hindi ito katulad nung mga ordinaryong "i miss you" na madalas mong mababasa sa mga pader ng facebook. palagi itong kadugtong ng mga batian ng mga magkakaibigang hindi nagkausap o nagkita in a certain amount of time. pero syempre depende sa agwat ng panahon at distansyang nagkawalay, nag-iiba ang bigat ng "i miss you".

"uy! baldo! kumusta ka na? i miss you!"
"ayos lang, jennybeth! miss u too!"





hindi ganyan ang "i miss you" na nararamdaman ko. kumbaga sa cd, gasgas na yan at sa dalas ng walang kawawaang paggamit ay nauupod na ang tunay na kahulugan. hindi ganyan yung pangungulilang nararamdaman ko ngayon.

yung sa tagal ng pagkawalay mo, hindi mo na sya maintindihan.
yung sa sobrang tagal, parang hindi mo na sya kilala.
yung isang araw, basta biglang hindi ka na maka-relate.

bale pumasok kasi ako sa indayog noong panahon na kakapalit pa lang ng choreographer. yung mismong umpisa ng pagbabago ng indayog na dating mahiyain at hindi pansinin. hilaw at sabik pa kami sa lahat ng mga bagong ituturo ni kuya reagan.

noon, maliit lang ang pamilya. iisang bilog. kasya ang lahat sa loob ng studio. yung lumalangitngit at amoy-pawis na studio.

hanggang sa lumipas ang mga panahon, natuto, gumaling at unti-unting nakilala ang indayog. dumami nang dumami ang mga bagong members. lumaki ang pamilya. pero ang part na masakit sa akin ngayon, kasya pa rin ba ang lahat sa loob ng studio? sa loob ng iisang bilog?

hindi ko alam. hindi ko sigurado. ang alam ko lang, sobrang laki na ng pinagbago mo. parang hindi na kita kilala. nanliliit na ako sa taas ng naabot mo. sa dami ng mga tawa, iyak, galit, asar at ngiting hindi kita nakasama, siguro pati ako hindi mo na rin kilala.

hindi ito yung ordinaryong "i miss you" na pakalat-kalat sa mga pader ng facebook o mga inbox ng mga cellphones. ito yung matalim, masakit sa lalamunan at mabigat sa dibdib na "i miss you". yung pag biglang tumama yung alulod mo sa kanto ng lamesita. yung pag naghihiwa ka ng sibuyas. hindi ito yung "i miss you" na gasgas at wala nang kahulugan.

dahil indayog,

miss na miss na kita. i so fucking miss you.