Bagong Taon, Bagong Tao?

Ngayon ang unang Lunes ng 2015. Ngayon pa lang talaga nagumpisa ang bagong taon para sa karamihan. Yung unang apat na araw, yun yung part na nagpapalakas ka ng loob, motivate-motivate chenez, pagpapaalam sa "roller coaster ride" na 2014, at kung anu-ano pang PEP talk sa sarili.

Ngayon ang unang araw ng pagbabalik ko sa iskwela bilang isang mag-aaral. At syempre, as usual naman, imbes na tinatapos ko ang homeworks na due na mamayang alas tres ay napili ko pang mag-blog - saktong sakto lang sa title, ukininam. Sabi ko nga, "cramming brings out the best in me" pero syempre walang magandang implikasyon yon sa buhay. So yun nga, back to school ang peg ko ngayon. Isang taon akong mamamaalam sa social life (kung mayroon man!) at ilulugmok ang sarili sa pagitan ng paghahanap buhay at pag-aaral. Ito na rin ang naisip kong pinakamabisang paraan upang makalimot at tuluyan nang maka-move on. Oha!

E bale nitong nakaraang araw, nakakita ako ng isang recent photo ni ex at kitang kita ko sa mga mata nyang masaya sya ngayon. Nabadtrip ako. Hindi dahil sa ayaw ko syang maging masaya. Uhmm, o sya sige, oo na, ayoko syang makitang masaya agad. Bitter na, bitter lang? Pero yun nga, sooner or later kailangan ko rin namang tanggapin ang katotohanang masaya sya ngayon sa iba.

LET GO.

Yan ang dapat kong ginagawa imbes na magpaka-busy at piliting makausad sa buhay. Hindi pala sapat ang basta magpaka-abala at pagkalimot. Hindi ko nare-realize na hindi pa rin pala ako tuluyang nakaka-move on dahil napaka-bigat pa rin ng bagahe ko. Kumbaga sa airport, hindi ako maka-boarding dahil sa check in pa lang ng bagahe, sobra sobra pa ang kailangan kong tanggalin. Hindi ko talaga makukuha yung kaligayahan ng gusto ko makuha dahil napakabigat pa rin ng bagahe ko. At honestly, hindi ko pa kayang bitawan lahat nang sabay-sabay. Napakarami kong issue sa buhay at isa lang doon ang pagkakadurog ng puso ko dahil sa huling relasyon ko. Sabi nga ni Leo Martinez, "Ala-eh isa isa la-ang at mahina ang kalaban."

Ngayong 2015, isa-isa ko nang bibitawan ang mga kapaklaan at kalungkutang naidulot sa akin ng nakaraang taon. Panahon na para tigilan ang pagdedepress-depressan at magbukas ng ampat na espasyo sa puso ko para sa mas magaganda at mas masasayang bagay.

Bagong taon, bagong tao?

Katulad ni Laida Magtalas sa pelikulang It Takes A Man and A Woman, kailangan ko na rin bumuo ng mas nag-improve at mas poging bersyon ng ako. O sige, wag na mas pogi - basta improved na lang. Isang bagong DAN LLOYD CRUZ VERSION 2.0!

Pero sa ngayon, matapos ang mahabang pasakalye at mga cheche bureche at pagbulalas ng mga hinaing at angst at kung anu-ano pang shit sa buhay, kailangan ko na rin muna i-let go ang laptop at balikan ang mga homeworks na dapat kong inaatupag. O sya, babush!

New Bilibid Prison: A Miniature Version of Philippine Society

Maraming Pinoy ang nagagalit ngayon dahil sa maingay na issue ngayon sa New Bilibid Prison wherein may isang inmate ang napagalamang nakapag-produce ng isang platinum award winning album at nakapag-concert pa all inside the prison. Kung wala kang ideya sa sinasabi ko, tangina ka, wala kang kwentang Pilipino - Joke!

Eto siya oh:

Unang tingin mo pa lang sa larawang ito, alam mo na agad na may mali. Dilaw na Ray-Bans na tinernohan ng pink na lip stick? Ang sakit sa mata! Siya si Herbert Colangco pero mas trip nyang makilala sa pangalang Herbert C. (Wow! Anlaki ng pinagkaiba eh no?!). Ipinakita sa balita kung gaano ka-burgis ang supposed to be "kulungan" ng dating bank robber na ito kaya't sige ngayon sa paglabas ng mga naga-alburotong butchi ang mga "perpektong" netizens.

Pero kung ako ang tatanungin, may mali ba sa pag-produce ng musika habang nakakulong ka at ine-expect na magbagong buhay? Wala. May mali ba sa pagpasok ng mga mamahaling gamit? Uhhhm...

Bale ganito kasi yun eh, mayaman si Colangco (galing man sa masama o hindi, basta mayaman siya). Ayon sa mga interviews at mga balita/chismis, tumutulong siya sa mga mahihirap nyang kakosa. With that, pwede rin nating i-assume na nakakatulong sya sa pasilidad at sa mga programa sa loob ng piitan. Kung ikaw ang warden at nag-alok ng tulong ang isang mayamang inmate, given na wala naman kayong pondo mula sa kamoteng gobyerno, aba'y tatanggi ka ba? Kung oo, tanga ka. At dahil malaki ang pakinabang mo sa isang tao, syempre mahirap din naman humindi kapag siya na ang dumaing ng pabor sa iyo. So ayun.

Hindi ko sinasabing tama, pero it makes perfect sense.

Ngayon, ang hindi ko ma-gets ay kung bakit mas pinagiinitan itong si Colangco (na di mo mawari kung silahis o sadyang metrosexual lang na kriminal) samantalang may mga drug lord ang nahulihan ng matataas na kalibre ng baril at mga kagamitan sa pagtimpla ng shabu. Bakit?

Dahil sa mainstream media at sa bandwagon culture ng mga "matatalino" nating netizens.

Una sa lahat, karamihan sa mga nagdudunung-dunungang netizens na yan ay mga wala naman talagang alam. Basta maingay ang isang isyu, talon agad pasakay sa bandwagon - wala nang isip isip pa. Napakaraming isyu sa lipunan ang hindi naman nabigyan ng ampat na atensyon dahil syempre hindi masyadong in-expose sa ABS-CBN at GMA News tulad ng mga extra judicial killings, yung Hacienda Luisita Massacre, at marami pa. Isang magandang halimbawa sa kulturang ito ng mga netizens ay yung isyu ng Pork Barrel Scam.

Matagal nang may katiwaliang nagaganap sa gobyerno pero ano? Nabulabog lang talaga ang bansa nang kumalat sa speryo ng internet ang mga larawan at video ni Jean Napoles na nagbubuhay prinsesa at uma-aura kasama si Justin fucking Bieber. Oh, di ba? Doon lang naumpisa yang mga imbestigasyon sa PDAF na yan?

Walang mali don pero ang point ko lang is, palagi lang nakafocus ang mga atensyon natin sa kung anong lalabas sa TV at kung anong kakalat sa internet.

Mabalik tayo sa bilibid:

Ang sarap daw ng buhay sa bilibid sabi ng ibang mga netizens pero ipupusta ko ang betlog ko, hindi naman yan magpapakulong kapag inalok mong doon na sila tumira. Oo, may mali sa sistema ng bilibid pero kung totoong mas mabuti nga ang buhay nila sa loob at mas mahirap ang buhay mo, hindi kasalanan ng tao iyon - kasalan iyon ng estado. Anong isyu ninyo, yung preferential treatment? yung inequal na karapatan at opportunity sa loob ng bilibid? Asa ka! Pantay-pantay mo mukha mo! Tumingin ka muna sa paligid mo, nasaan ang pantay-pantay dyan? 

Ang bilibid (sa tingin ko) ay isang maliit na version ng Lipunan ng Pilipinas:

1.  Masikip
2. Wasak sa pondo
3. Paraiso ng makapangyarihang mayayaman
4. Impyerno sa mas nakararaming mahihirap

Kung natatawaka  sa hitsura ng mga jejemon at mga iskwater na ni-hindi mo makausap nang maayos at may respeto,  wag ka na muna umasa ng equality sa lipunan.

Habang maraming botante ang silaw na silaw sa kasikatan at pagiging "generous" imbes na kilalanin at alamin ang mga credentials ng mga politiko, wag ka munang umasa ng pagbabago.

Habang hawak sa bayag ng mayayamang negosyante ang mga supposedly "leaders" at "authority" ng bansa, wag ka na munang mangarap nang gising.

Isang maliit na bersyon lang ng Pilipinas ang Bilibid. Bago ka magalit sa buktot na sistema nito, magalit ka muna sa buktot na sistemang nagaganap in a larger scale. At kung wala ka namang ginagawa para mabago ito bukod sa pagsakay sa bandwagon ng mga "matatalino", eh leche ka, manahimik ka na lang siguro. 

yung mga moment na wala ka nang ibang masasabi kundi putangina.

yung isa sa mga araw na ineexpect mong magiging maganda dahil alam mong patapos na naman ang isang linggo pero sa di mo maipaliwanag na pagkakataon, bigla ka na lang makikidlatan ng isang mabangis na kamalasan.

kung kelan naman puspusan ang pagtatrabaho mo para makaipon ng pamasahe pauwi ng pilipinas.
kung kelan naman marami kang mga bayaring hindi matapos-tapos.
kung kelan andami mong pinagiipunan.
kung kelan naman kakapa-full tank mo lang.

saka ka naman biglang masisiraan ng kotse. tangina naman. gastos na naman to.

RESSURECTING DAMASO

di ko alam kung bakit anlaki ng problema ng simbahang katoliko sa homosexual community. di ko talaga mahanapan ng tamang sagot ang tanong kong ito. kung bakit ba malupit ang lipunan sa mga taong gumawa lang ng isang mabigat na desisyon upang maging masaya. bakla, bading, jokla, tibo, obit, tongril, baklush... at kung anu anu pang tawag sa kanilang mga napapabilang sa "third" sex. kung may third sex, anu iyon? bakla o tomboy? edi dapat may fourth sex. kitams, pinagkaitan pa talaga ng ikaapat. edi mag-aaway pa sila. oo, minsan may ilang talaga na nakakasuya at nakakaalibabad tingnan. pero may mga straight din namang mas nakakabadtrip pang tingnan - para bang napagiwanan ng evolution of man. hindi naman nila kasalanan kung naging bakla o tomboy sila. walang masama sa paglihis ng gender preferences. hindi rin ito sakit kaya di sila dapat kaawaan o bigyan ng lunas. hindi ito krisis sa sarili o pagkalito. nagkakaron lang non sa mga nakatago sa aparador. choice lang ang ginawa nila. choice para maging masaya sa sarili. wala silang sinaktan o niyurakang karapatan. 

teka, bago mo ako litanyahan ng mga berso mo sa bibliya. uunahan na kita - wala akong paki dyan. hindi dapat mangibabaw ang relihiyon (partikular na ng kristiyanismo) sa estado dahil una sa lahat, hindi naman lahat ng mamamayan ay kristiyano. wag nating kalimutang diverse ang kultura ng ating lahi. wag ninyong isara ang utak nyo sa mga sarili ninyong paniniwala. so please lang...

ang marriage o pagpapakasal o matrimonya (o kung anu pa mang tawag mo dyan), sa pinakapayak na depenisyon, ay ang pagiisang dibdib ng dalawang taong nagmamahalan. oo, ayon sa family code ng pilipinas malinaw na nakasaad na:

Marriage is a special contract of permanent union between a man and a woman entered into in accordance with law for the establishment of conjugal and family life.

at sinasabi ring isa sa mga requisites ng isang valid na kasal ay:

Legal capacity of the contracting parties who must be a male and a female.

malinaw na malinaw. man and woman. male and female. malinaw pa sa sikat ng araw sa kalagitnaan ng summer. nakasulat ito mismo sa saligang batas ng pilipinas. teka, inuulit ko:

SALIGANG BATAS NG PILIPINAS.

ang matibay at subok na matatag na saligang batas ng pilipinas. matuwid na naipatutupad. walang kinikilingan, walang kinakampihan. walang kaibi-kaibigan. walang kamaga-kamaganak. may ampat na hustisyang tunay nating maaasahan.

tingnan na lamang natin kung anung nangyari sa visconde massacre case.

ang matumal na pag-usad ng trial ng mga amputanginang ampatuan.

ang pagdakip at pagpatay sa mga aktibista.

ang dacer-corbito double murder case, may witness na't lahat ano nang nangyare?

si ate glo, sitting pretty sa kongreso. ganun na lang? 

eh sino nga ba ang plastik?

minsan kasi di mo talaga maiiwasang makatagpo ng mga taong makikitid ang utak. may manipis na linya kasing naghihiwalay sa pagitan ng "pakikisama" at pagiging "plastik". ganito yan, lilinawin ko. ang "plastik" - yung pagkaharap mo mabait, pagtalikod mo hindi. ang nakikisama naman - nagpapakaplastik lang para makaiwas sa gulo. pero may dumarating na pagkakataon, nagkakaroon din ng hangganan ang "pakikisama". yung naubos na ang pasensya mo at di mo na kayang makipag-plastikan. that's it, enough is enough.

sabi nga ni FPJ:

 "napuno mo na ang salop, kailangan ka

nang kalusin, bitch." 

kahit gamitan mo pa ako ng iskwala o meter stick

natawa, nainis, nagtaka.

nagsuot lang ako ng headband sa trabaho, kung anu-ano nang nasabi ng mga tao. ang pinaka-common na reaksyon ay kung nababakla na raw ba ako? what the fudge? akwo? bading?



e sa dito ako kumportable e, walang basagan ng trip.

para sabihin ko sa inyong lahat, hindi ko kailangan magpakamacho, magpatubo ng bigote at kung anu-ano pang shit para lang magmukhang lalaki. wala akong problema sa aking sekswalidad kaya't kering keri ko magsuot ng mga ganitong uri ng accesories mapa-purple man ito, baby blue o kahit fucha pink pa yan. hindi ko kelangan magpanggap o i-adjust ang sarili ko sa kung ano ang standards ng pagiging tunay na lalake. wala naman akong dapat patunayan dahil gamitan nyo man ako ng iskwala o meter stick, straight ako - mas straight pa sa daang matuwid ni noynoy.

hindi ko alam

kung naging mas masipag akong maglathala nitong mga nakaraang araw, marami sanang saloobin ang nai-translate sa salita. lately kasi hindi ko alam kung bakit pero mas pinipili kong sarilihin yung kung anuman itong bumabagabag sa akin ngayon. hanggang pahapyaw lang ng maiikiling banat sa twitter ang naaabot ng mga thoughts ko. oo, thoughts. english yun. 


hindi sa ayaw kong i-share o ayaw kong humingi ng advice mula sa kahit na sino pero mas gusto ko na lang talaga na sarilihin. sabihin na lang natin na ayokong mahusgahan na naman o kaya pwede ko rin sabihing mas gusto kong maresolbahan ito mag-isa. 


minsan kasi yung mga choice of words ko o yung paraan ko ng paglalahad ng isang partikular na bagay e nami-misunderstood. misunderstanding na hindi nafi-fix kasi hindi ko naman masasabi kung tama ba ang pagkakaintindi ng ibang tao sa nais kong iparating. tapos yung misunderstanding na yun ay malamang sa maka-impluwensya doon sa paghahanap ko ng resolba dito sa linsiyak na problemang hindi ko mahanapan ng lakas ng loob para ibahagi sa inyo nang tuwiran. 


marahil ilan sa mga taong malapit sa akin ay may ideya kung ano o anu-ano itong mga bumabagabag sa akin. yung iilang tao na makakapagsabi na mukha lang akong masaya dahil sa tulong ng mga pekeng ngiti, kape, internet at pornograpiya.


anu na nga bang nangyayari sa loob ng sapantaha ni danibab?


hindi ko alam.

eh kasi sa kanila, may pangil ang batas

oo, aaminin ko - nalungkot din ako sa sinapit ng mga kababayan natin sa China.

pero hindi ibig sabihin non na dapat na tayong magalit sa mga chekwa. kahit ba deport lang ang sinasapit ng mga chinese nationals na mismong mga drug lords at may-ari ng mga pabrika ng shabu. nagkataon lang talaga na may kanya-kanyang batas ang mga bansa at nagkataon rin naman na sa China, ang batas nila ay mariing naipatutupad. kumbaga sa aso, hindi lang basta makatahol - marunong din mangagat. tamaan na ang dapat matamaan pero walang pangil ang justice system ng ating bansa. ano na nga ba ang nangyari sa mga pakshet na ampatuan? si ping lacson, ganun-ganun na lang? yung mga mas malalaki at mas makapangyarihang kriminal, nakakanti ba ng mga alagad ng batas? 

maraming nagsasabing unfair ang nangyari pero depende yon kung paano mo titingnan ang buong sitwasyon. unfair ba na kamatayan ang sinapit nila samantalang deport lang ang sinasapit ng mga chinese nationals na nahuhuli sa pinas? hindi. kasi nga ganun ang batas sa kanila. hindi lang naman mga pinoy ang nabibitay sa China, maging mga kababayan rin nila mismo ay nahahatulan ng kamatayan sa parehas na kasalanan. sino naman tayo para baguhin ang sistema nila? wag na nating hilahin pababa ang China. kaya sila maunlad, kasi may batas silang pinaiiral. 

ang hirap kasi sa atin, masyado na tayong nasanay sa konsepto ng "awa" - salamat sa mga programa tulad ng wowowee, wish ko lang at marami pang iba. makakita lang tayo ng nagdarahop, umiiyak o nagdurusa sa TV, naaawa na agad tayo. minsan sa sobrang talim ng emosyong rumarakenrol sa ating mga dibdib, nakakalimutan na nating tanungin, "kung bakit nga ba sila nagkaganyan". gumawa ng krimen ang mga nabitay na drug mule sa china at pagbali-baligtarin mo man ang mundo, ang kasalanan ay kasalanan. hindi ito justifiable ng estado mo sa buhay o kung napag-utusan ka lang. alam mong masama, bakit mo pa ginawa. tingnan mo itong si presidente, sasagutin daw ang kabuhayan at pag-aaral ng mga naulila ng mga nabitay. ewan ko lang ha, pero parang anlabo. willie, ikaw ba yan?

ang pinaka-mainam na lang na magagawa nating mga pinoy ay magpatuloy sa ating mga sari-sariling buhay at wag na lang gumawa ng kung anumang labag sa batas. yun lang naman yon. mahigpit man o hindi, batas pa rin yun. 

nakakamiss talaga ang pinas...

nakakamiss.


lalo na yung mga moment na nagke-crave sa master siomai doon sa lrt station sa monumento. o kaya yung fried isaw dun sa padre faura sa tabi ng robinson's place ermita. o kaya naman e yung tokneneng dun sa may pedro gil. puro pagkain lang nasa isip? o sya, sige na - miss ko na rin ang mga kamag-anak at mga kaibigan ko. tssssk.


alam mo yung pakiramdam ng pinipilit mong pinaniniwala ang sarili mo na hindi ka naiinggit kada makakakita ka ng mga pictures nila na naga-outing, nagre-reunion, nagpa-party at kung anu-ano pang shit together. tapos babanatan ka pa ng di mo alam kung nagpapalubag loob lang ba o nangiinggit talaga na:

"sayang, sana andito ka"

oo, alam ko. sayang. sana andyan ako - kaso hindi. tapos ngayong maga-abril na naman, uso na naman ang mga reunion slash outing sa kung saan mang resort o bitch beach na isasabay nila sa semana santa. mag-aabang at makukuntento ka na lang sa pango-okray sa mga ia-upload na photos. yun bang pansamantalang kaligayahan mo na mang-insulto ng itsura ng kapwa kahit na ba in the first place, ikaw ang totoong kaluoy dahil wala ka naman doon - hndi ka kasama. nasa bahay ka lang at nakatengga sa harap ng computer. 


pero hindi yun ang talagang nakakamiss. 


ang talagang pinangungulilaan mo e yung mga maliliit na bagay na bumubuo ng araw mo kahit simple lang basta kasama sila. yung mga rutinaryong hindi nyo na nagagawa dahil sa malaking karagatang pasipikong pumapagitna sa inyo. yung tumambay, makipag-asaran, mang-spot ng chicks, foodtrip ng balot, foodtrip ng lugaw, foodtrip sa kalye at eto na naman ako sa usapang pagkain. sorry na. pero yun ang punto ko, yung mga maliliit na bagay na nagsisilbing pundasyon ng pagsasamahan. yun ang talagang pinakanakaka-miss diba?


eh pano kaya kung umuwi ako this year?

LA INDOLENCIA

at syempre ngayon na lang ako nakapag-blog muli. sa totoo lang, kahit maya't maya ang update ko sa twitter ay wala talaga akong ampat na panahon upang maupo sa harap ng computer at mag-blog. pero syempre, tutal day-off ko naman, bakit hindi ko naman bigyang atensyon ang aking kabago-bago ay nagha-hiatus mode agad na blog.

akshuli, tamad ako kung huhusgahan ninyo ang panlabas na aspeto ng aking pagkatao. pero kung susuriin ninyong mabuti at oobserbahan ang aking pang-araw araw na rutinaryo sa buhay, malamang sa masasabi ninyong, oo, ako nga ay isang tamad.

pero sandali lang, paano mo nga ba masasabing tamad ang isang tao?

ayon sa merriam-webster dictionary, ang laziness o indolence ay yung pagtanggi o pag-ayaw sa isang gawain. kung ito lang ang pagbabatayan, oo, sige, aprub, oo ulit, tamad na ako. pero pag-isipan ninyo, katamaran bang maituturing kung ang pagtanggi sa isang gawain ay may ampat namang dahilan?

halimbawa na lamang kaninang umaga. limang minuto bago mag-alas 6, inutusan kami ng mommy ko na mag-jump ng kotse nya dahil ayaw mag-start - umayaw ako. una, dahil kagigising ko lang at hindi pa iyon ang kabuuan ng aking pagkagising dahil bumangon lang naman ako upang magbawas ng timbang sa proseso na tinatawag nating pag-ihi. pangalawa, mababa ang temperatura sa labas ng bahay na may sapat na lamig para mamanhid ang iyong mga daliri. at pangatlo, marami pang oras ngayong araw na hindi gaanong madilim at malamig para mag-ayos ng kotse at pahabol pa, dahil alam kong inuutos nya lang iyon out of impulse dahil hindi naman nya kailangang gamitin yung kotse sa mga oras na iyon. wala lang, trip nya lang ipagawa agad. kahit wrong timing. kahit pwede naman mamayang tanghali.

at syempre, magba-blog lang ako tungkol sa isang pangit na umaga, kung anu-ano pang shitz ang sinasabi ko. aminado naman ako, tamad ako. pero kadalasan, mas pinipili kong maging tamad dahil mayroon naman akong ampat at makatuwirang dahilan.


coz i aint nobody's bitch.