Loveletter ng Isang Torpe

 Dear Nene,

Alam mo bang crush kita? Kung hindi, edi ngayon alam mo na. Oo nga, crush kita. Palagi kitang inaabangan sa school. Hindi para banatan o daragin pero para masulyapan ko lang ang iyong mala-Belo commercial na kagandahan. "Only Belo touches my skin, who touches yours?". Parang ganun. Kapag nakikita kita, kumpleto na ang araw ko para kang fertilizer na may ampat na sustansya para sa isang lantang halaman tulad ko. Hindi mo lang alam, kabisado ko ang sched mo. Alam ko kung san ka dumadaan pagtapos ng mga klase mo. Pero wag mo sanang isiping stalker ako ha. Crush lang talaga kita. Marahil ganito siguro ang naisip ng Diyos para sipagin ako sa pagpasok sa school. Kung ganun man, napakatalino Niya talaga. Binigyan nya ako ng inspiration. Swerte ko nga e, wala pa mang pasko, birthday o anu pa mang mahalagang okasyon ay niregaluhan na nya ako. Kaso, hanggang tingin lang ako e. Pero sa totoo lang, masaya na ako dun. Basta makita kita sa isang araw makakangiti na ako. Para kang pustiso - i can't smile without you (at oo, ikaw na nagbabasa nito, nanood ako ng my amnesia girl). Wag ka sanang magagalit, ako yung nag-ipit ng bulaklak dun sa notebook mong naiwan mo sa library. Alam ko namang puno ng notes mo yun sa math pero ginawa ko pa rin. Sorry ha. Alam mo ba may isang beses nagkatabi tayo sa pila sa cafeteria. Yun yung tipo ng pagkakataon na bihirang bihira lang mangyari. Yung tipong may special coverage pa talaga ng lahat ng TV network katulad na lamang pag may solar eclipse, may kinakasal na artista, may SONA ng presidente, may hostage crisis, may nangbato ng bote kay Justin Bieber o may tumalong tipaklong sa kaparangan ng Hacienda Luisita. Edi ayun nga, nagkatabi tayo sa pila - once in a bluemoon chance. Tapos nung magbabayad ka na, sakto namang kukuha ako ng sukli. ibinigay sakin nung tindera yung inabot mong bente. Biruin mo yun? Wala pang isang minuto lumisan sa kamay mo, nasa kamay ko na! What are the odds di ba? Napatingala ako sa langit at pabulong ko tinanong si Papa Jesus. Ito na ba yung sign na hinihingi ko? Alam mo bang nakatabi pa yun sa mga precious gamit ko? mas mahalaga pa yun kesa sa 100 peso bill na gloria arrovo o yung up centennial. Tapos nung valentines day, ibinili kita ng rosas pero sa hiya ko, ipinaabot ko dun sa isang kaibigan mo. Kaso nakita naman daw ng gf nya, napilitan tuloy syang ibigay. Babayaran na lang daw nya. Edi tuloy, sumulat na lang ako sa isang yellow paper at nagdrowing ng bulaklak. Hindi ako batikang pintor o kahit anung lebel man ng husay sa pag-guhit pero para sa akin mukha naman nang rosas yung drowing ko. Itinupi ko yung papel at ginawa kong eroplano at pinalipad ko sayo. Tumama ito sa mata mo at nagalit ka kaya't kumaripas ako ng takbo. Di ko tuloy nakita kung nabasa mo ito o itinapon lang. Nabasa mo ba? O itinapon mo lang? (paki-sulat na rin sana sa reply yung sagot.) Siguro kilala mo na ako kasi inapprove mo na ako sa facebook eh. tapos naaalala mo, may fan page ka bigla? Ako ang gumawa nun eh. Tapos fina-follow din kita sa twitter at tumblr. Alam mo ba nung isang araw habang naglalakad ka papuntang lobby, bigla kang napalingon sa akin at nakangiti ka. Ewan ko ba pero alam ko namang hindi para sa akin yung ngiting iyon ngunit natunaw mo pa rin ang puso ko. Biglang parang lumutang ang katawan ko sa sarap ng pakiramdam. Para akong tanga at ilang minuto akong nakangiti sa kawalan. Alak ka ba? Lakas kasi ng tama ko sayo eh! (At oo ulit, My Amnesia Girl banat...) Gusto sana kitang lapitan at makipagkilala pero nahihiya talaga ako. Ipinakilala ka na sakin nung kaibigan mong kakilala ko pero parang wala lang naman sa iyo. In-offer ko nga yung kamay ko para makipag-shake hands pero hindi mo ata ito napansin. Tina-try ko lumapit sayo at makipagusap pero lagi ka naman may kasama. Gusto sana kita maging kaibigan. at kung papalarin man, mas higit pa run. Kaso natotorpe talaga ako e. Panu ba naman, sa ganda mong yan alam kong marami ka nang manliligaw na hamak namang mas mukhang tao kesa sa akin. Kumbaga eh para tayong langit at lupa -langit ako, lupa ka. Jaz kidding. Baliktad pala -ako yung amoy lupa. Sumulat ako para malaman mong may pagtingin ako sa iyo. Sana pansinin mo na ako pag nagkita tayo ulit sa school. Kung hindi man, sagutin mo na lang sana itong sulat kong ito. Itatanong ko lang sana kung:

pwede ba kitang ligawan?

A. OO

B. HINDI (ipaliwanag)

 isulat sa patlang:

____________________________________________

Love,

Totoy

BUCKET?

minsan siguro sa buhay ng bawat tao, dumating tayo sa punto na magtataka tayo sa isang partikular na bagay. maaaring suliraning panlipunan. pwede rin namang magtaka ang isang tao kung paano pagaganahin ang bagong biling laptop. may mga sumasangguni sa aklat. may mga naghahanap ng sagot sa wikipedia, google at bing datkom. may ilan namang rumerekta ng tanong sa mga eksperto - parang close lang.


bakit? why? paano?

tila ba lahat ng bagay ay dapat may paliwanag. hindi naman siguro masama ang maging curious diba? pero kung minsan lahat ay hinihingan na natin ng rason at paliwanag. bakit ganito, bakit ganyan. kung tutuusin, may maganda namang naidulot ito sa lipunan dahil sa curiosity ng mga siyentipiko at mga imbentor na nagpadali ng way of living ng mga tao. kung hindi nagtaka ang wright brothers tungkol sa makinarya ng paglipad, edi wala sanang erplano ngayon. kung hindi nagtaka si alexander graham-bell, edi wala sana tayong blackberry at iphone.

pero ang tanong, hanggang saan ba titigil ang pagnanasa ng tao sa karunungan? ano nga ba ang ultimate knowledge na magbibigay tuldok sa mga pagsasaliksik at pagtataka?

minsan may isang taong nagtaka kung anong misteryo mayroon ang panaginip. minsan may isang taong nagtaka kung bakit masama ang tingin ng marami sa ideyolohiya ng komunismo. minsan may isang taong nagtaka kung bakit kahit wala namang matres ay dumarami ang mga bading at kung bakit naging kasalanan ang maging isang bading. minsan may isang taong nagtaka kung bakit sa magkasabay na oras, kayang buuin at wasakin ng pagibig ang isang tao. minsan may isang taong nagtaka kung saan nga ba nagmula ang tao, ang mundo, ang universe. minsan may isang taong nagtaka kung mayroon ba talagang diyos. kung mayroon, sino siya? si jehovah? si buddha? si allah? si vishnu? si jose rizal? si lucifer? minsan may isang taong nagtaka kung totoo ba ang langit? ang lupa, oo. eh ang im-im-impyerno?

saan mo nga ba hahanapin ang mga sagot sa mga ganitong uri ng tanong? yung mga tipo ng tanong na nakakabaliw. yung mga tipo ng tanong na hindi ka sasagutin ng mga tuwirang sagot ng mga eksperto. mamimilosopo o paiikut-ikutin ka lang pero hindi naman talaga masasagot yung mismong tanong mo.

diba nakakabaliw? sa sobrang pagtataka, kahit sarili mong paniniwala/pananampalataya ay tila unti-unti na ring nanghihina. parang pader na kahit anung oras ay matitibag ng malakas na bayo ng hangin. totoo nga bang ganito? totoo nga bang ganyan? tama ba ang pinaniniwalaan ko?

pero kung tutuusin, simple lang naman ang sagot sa lahat. mahirap nga lang hanapin - pruweba. konkretong patotoo. para sa akin, iyan ang tatapos sa lahat ng tanong. hindi na mahalaga kung paano basta makahanap ng sagot na may ampat na pruweba. to see is to believe. ito ang kailangan, kung nais mo ng katotoohanan dahil sabi nga ni gus abelgas, hindi nagsisinungaling ang ebidensya.

ITANONG MO KAY KUYA BAB

magandang gabi sa inyong lahat. narito na naman po tayo sa isang episode ng ITANONG MO KAY BAB kung saan magbabasa po tayo ng mga liham ng mga taong may katanungan at hindi makahanap ng kasagutan. mga taong umiibig, nagdaramdam at mga sadyang papampam lamang. lahat ng iyan ay sasagutin dito lang sa...


 <insert drumroll> 

ITANONG MO KAY KUYA BAB. 

Dear Kuya Bab, 

May nais po sana akong itanong sa inyo. matagal ko nang kinikimkim ang suliraning ito sa aking sarili. medyo may kabigatan po talaga ito, kasingbigat ng panty ng nanay ko pag nabasa. ganito po kasi yun, kuya bab, bale may naisip lang kasi ako. what if po, what if lang naman. pano kung palitan natin yung salitang "suka" ng salitang "tamod". yung tagalog ng "vinegar". kumbaga, imbes na sabihin natin ang salitang "suka" gagamitin natin yung salitang "tamod". yung tagalog ng "semen". hindi naman sya bastos kasi salita lang naman ang gagamitin. ang kulit isipin diba? isipin mo na lang kung sa totoong buhay na diba? 

NANAY: gwyneth, ibili mo nga ako ng tamod kina mang estong. wag kina mang efren ha, matabang ang tamod nun. 

GWYNETH: eeeeh... naglalaro pa ako ng mario kart sa nintendo wii eh.. 

NANAY: punyeta ka! hindi masarap ang adobo kapag kulang sa tamod! 

GWYNETH: (sa tindahan) *katok ng barya* paaagbilaaan. may tamod po kayo? 

MANG ESTONG: ay wala na ne, ubos na. inubos ni aling tasing ngayon-ngayon lang. 

GWYNETH: (sa bahay) nay, wala nang tamod si mang estong, inubos ni aling tasing. 

di ba kuya bab? ang kulit kapag pinalitan yung salitang "suka" ng salitang "tamod". grabe, anu sa tingin mo kuya bab? grabe kasi e. grabe talaga. antagal nang gumugulo nito sa isip ko. kaya naisip kong ibahagi na lang ang suliraning ito sa ITANONG MO KAY KUYA BAB. anu nga kaya kung palitan natin yung salitang "suka" ng salitang "tamod" diba? nakakatawa diba? diba kuya bab? nakakatawa? natatawa ka ba? 

Nagmamahal, 

Bhoyett 

PS: nakatikim ka na ba ng tamod? 

**** 

Dear Bhoyett, 

putanginamo. putangamamo. putangangkanmo. ang kulit ng lahi mo. pumunta ka sa quiapo dun ka maghanap ng makakausap mo. 

bumili ka ng isang tangke ng suka, tawagin mong tamod. tatakan mo ng tamod. sulatan mo ng tamod. ipagkalat mo. ipa-dyaryo mo. 

Napipikon, 

Bab (aka boy badtrip) 

NINJA STALKER

Dahil baka nariyan lang ako anumang oras o lugar. Baka ako ang kahit sino’t kahit anong hindi mo inaasahan.

Ang mayonaise sa iyong tinapay; ang moth balls sa iyong kabinet Ang bula sa iyong gatas; ang reta retasong anino ng gabi; Ang pasas na ayaw mong kainin; ang mga katok ng patak ng ulan; Ang paglubog ng tubig sa inyong kubeta; ang cilantro sa iyong pho; ang buhok sa iyong ilong; Ang iyong labi, ang iyong nunal, itim na buhok at itim ng mata; Puting ngipin at pulang gilagid, ang iyong anit, ang iyong balat; Kahit ang kuko mo sa paa.

pagkat ako ang ninja stalker sa pagibig mong mailap.

Sir Arcilla, Sir Ed Villegas and Sir Doti Abaya of the Department of Social Sciences UP Manila. 

Professors in solidarity with their students, staying true to their pledge to enlighten us, transcending the walls of our classrooms and leading each step to the national democratic ideal.

mula dito ang larawan.

S.A.D.

ito yung araw na tataas ang benta ng mga bulaklak, hahaba ang pila sa mga restaurant, mapupuno ang mga sinehan, magliliparan ang mga matatamis na txtmsgs, magigimbal ang mga motel at magiging kulay pula ang kapaligiran. ito yung araw maliban sa pasko na punong puno ng komersyalismo at "pagmamahalan". yung araw na paborito ng mga magkakasintahan - ang independence day este valentines day. 

ito yung tipo ng araw na darating at darating kahit hind mo hinihintay. ito yung isang araw na ipamumukha sayo ng mundo na ika'y nag-iisa, walang ka-date, walang ka-balentayms. sa isang punto, makakaramdam ka ng maginaw na ihip ng hangin na para bang nangungutya at sasabihing, behlat, wala kang kayakap. 

sad. 

singlehood awareness day para sa mga nais mag-celebrate kahit walang kasintahan. para sa mga nagpapanggap na masaya kahit sa ilang oras man lang ng pakikipagtawanan sa mga kapwa nag-iisa. kokonsumo ng alkohol at magsasayawan na tila walang mga iniindang sakit ng kalooban. pagkatapos ng lahat ay gigising sila sa kani-kanilang mga sariling buhay. bubuhos ang liwanag ng panibagong araw kasabay ng maginaw na ihip ng hangin na patuloy pa rin sa pagsasabi ng behlat, wala kang kayakap.

LA INDOLENCIA

at syempre ngayon na lang ako nakapag-blog muli. sa totoo lang, kahit maya't maya ang update ko sa twitter ay wala talaga akong ampat na panahon upang maupo sa harap ng computer at mag-blog. pero syempre, tutal day-off ko naman, bakit hindi ko naman bigyang atensyon ang aking kabago-bago ay nagha-hiatus mode agad na blog.

akshuli, tamad ako kung huhusgahan ninyo ang panlabas na aspeto ng aking pagkatao. pero kung susuriin ninyong mabuti at oobserbahan ang aking pang-araw araw na rutinaryo sa buhay, malamang sa masasabi ninyong, oo, ako nga ay isang tamad.

pero sandali lang, paano mo nga ba masasabing tamad ang isang tao?

ayon sa merriam-webster dictionary, ang laziness o indolence ay yung pagtanggi o pag-ayaw sa isang gawain. kung ito lang ang pagbabatayan, oo, sige, aprub, oo ulit, tamad na ako. pero pag-isipan ninyo, katamaran bang maituturing kung ang pagtanggi sa isang gawain ay may ampat namang dahilan?

halimbawa na lamang kaninang umaga. limang minuto bago mag-alas 6, inutusan kami ng mommy ko na mag-jump ng kotse nya dahil ayaw mag-start - umayaw ako. una, dahil kagigising ko lang at hindi pa iyon ang kabuuan ng aking pagkagising dahil bumangon lang naman ako upang magbawas ng timbang sa proseso na tinatawag nating pag-ihi. pangalawa, mababa ang temperatura sa labas ng bahay na may sapat na lamig para mamanhid ang iyong mga daliri. at pangatlo, marami pang oras ngayong araw na hindi gaanong madilim at malamig para mag-ayos ng kotse at pahabol pa, dahil alam kong inuutos nya lang iyon out of impulse dahil hindi naman nya kailangang gamitin yung kotse sa mga oras na iyon. wala lang, trip nya lang ipagawa agad. kahit wrong timing. kahit pwede naman mamayang tanghali.

at syempre, magba-blog lang ako tungkol sa isang pangit na umaga, kung anu-ano pang shitz ang sinasabi ko. aminado naman ako, tamad ako. pero kadalasan, mas pinipili kong maging tamad dahil mayroon naman akong ampat at makatuwirang dahilan.


coz i aint nobody's bitch.